กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 173 เธอคงไม่ได้เสียใจมากเกินไปจนพูดจาเพ้อเจ้อหรอกนะ
ผู้อาวุโสกวนมองดูลูกชายคนโตที่กำลังร้องไห้น้ำตานองหน้า ในใจก็รู้สึกทรมานอย่างยิ่ง หากเป็นไปได้ ใครบ้างจะไม่อยากอยู่เป็นเพื่อนครอบครัวให้นานกว่านี้
ชั่วพริบตานั้นบรรยากาศภายในห้องก็หนักอึ้งอย่างยิ่ง
ท่านผู้เฒ่าโจวเดินไปข้างกายหัวหน้าตระกูลกวน ปลอบประโลมด้วยเสียงแผ่วเบา
“จื้อเกาเอ๋ย นายอดกลั้นหน่อยเถอะ มาร้องไห้ต่อหน้าพ่อของนายตอนนี้ มันจะไม่ยิ่งทำให้พ่อของนายเสียใจหรือไง จะให้พ่อของนายจดจำพวกเราในวาระสุดท้ายด้วยใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาไม่ได้นะ”
กวนจื้อเกาได้ยินคำพูดนี้ก็เช็ดคราบน้ำตาเต็มใบหน้า พลางทวนคำพูดของท่านผู้เฒ่าโจว “ท่านอาโจว ท่านพูดถูก ผมจะทำให้พ่อต้องทรมานใจอีกไม่ได้แล้ว”