กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 172 เขาว่าเต่ามีอายุยืนหมื่นปี แกที่เป็นลูกเต่าย่อมมีอายุยืนร้อยปีแน่นอน
คนที่เสแสร้งมารยาขนาดนี้ พวกผู้ใหญ่กลับพากันเอ่ยปากชื่นชม โจวซิ่วหมิ่นไม่เข้าใจอย่างยิ่งจริง ๆ
ขณะคิดเช่นนั้น เธอก็กดโทรศัพท์หาเพื่อนในอดีตไปด้วย
“ตานตาน วันนี้นายมีเวลาไหม พวกเราไปดูหนังกันเถอะ!”
ทว่าคนปลายสายกลับปฏิเสธอย่างนุ่มนวล “ขอโทษด้วยนะซิ่วหมิ่น ฉันนัดกับพวกเถียนเถียนไปเดินห้างสรรพสินค้าแล้ว วันนี้คงไปเป็นเพื่อนนายไม่ได้หรอก”
โจวซิ่วหมิ่นวางสายอย่างเข้าใจ แล้วโทรหาอีกคนหนึ่ง ไม่นานก็ได้คำตอบคล้าย ๆ กันกลับมา
หลังจากโทรไปหลายสาย ใบหน้าของโจวซิ่วหมิ่นก็เปลี่ยนจากดีใจกลายเป็นผิดหวัง ตั้งแต่ไปทำงานที่โรงงาน เธอก็เหมือนจะไม่มีเพื่อนแล้ว...