เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 489 - โค้ดสร้างโลกเบื้องหลัง
สายลมแห่งทะเลแห่งความโกลาหล แปรเปลี่ยนไปแล้ว
สายลมในอดีต มักจะพัดพาเอากลิ่นคาวแห่งความเน่าเปื่อยผุพัง ความดับสูญ และความไร้ระเบียบติดมาด้วย
ทว่าในเวลานี้ สายลมที่พัดออกมาจากใบไม้ฝันที่สามพัน หรือที่ควรจะเรียกว่า ต้นกำเนิดความฝันแห่งหมื่นภพ กลับแฝงไว้ด้วยกลิ่นหอมละมุนคล้ายกลิ่นน้ำนม
นั่นคือกลิ่นอายแห่งการกำเนิดใหม่
หวายอินนั่งอยู่บนบัลลังก์ที่ถักทอขึ้นจากหนวดพลังงานจลน์ ในมือไม่ได้ถือแก้วน้ำอัดลมอีกต่อไป หากแต่เป็นกลุ่มก้อนแสงเก้าสีที่กำลังเปลี่ยนรูปร่างไปมาอย่างต่อเนื่อง
เขาเหมือนกับเด็กที่กำลังเล่นดินน้ำมัน บีบจับเบาๆ เพียงไม่กี่ครั้ง แสงนั้นก็แปรสภาพกลายเป็นวาฬมีปีกตัวหนึ่ง แหวกว่ายสะบัดหางมุ่งหน้าเข้าสู่ความว่างเปล่า
"ระบบ ตอนนี้ กำลังการคำนวณ พอใช้ไหม"
โฮสต์ครับ ร่ำรวยจนล้นเหลือเลยครับ
น้ำเสียงของระบบแฝงไว้ด้วยความดีอกดีใจประหนึ่งเศรษฐีใหม่