เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 476 - การโต้กลับอย่างสิ้นหวังของศัตรูเก่า
เด็กหญิงตัวน้อยที่เดินเท้าเปล่าคนนั้นยืนอยู่ที่ปลายสุดของเส้นทางแห่งการหลับใหลนิรันดร์ ในอ้อมแขนของเธอกอดตุ๊กตาผ้าที่แขนขาดไว้ตัวหนึ่ง
เธอไม่มีใบหน้าหรืออวัยวะรับรู้ใด บริเวณใบหน้านั้นเป็นเพียงวังวนห้วงลึกที่หมุนวนอย่างต่อเนื่องไม่หยุดหย่อน
แสงสว่างใดก็ตามที่เฉียดกรายเข้าใกล้ร่างของเธอ ล้วนส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนาก่อนจะสูญสลายมลายสิ้นไปเองก่อนจะได้สัมผัสตัวเธอเสียอีก
"ตัวอ่อนฝันร้ายดึกดำบรรพ์"
หวายอินจ้องมองเธอ แหล่งกำเนิดเก้าสีตรงหว่างคิ้วทอแสงกระพริบไหวเบาบาง
นี่คือเศษซากสิ่งตกค้างที่ล้นทะลักออกมาจากฝันร้ายชั้นลึกที่สุดของต้นไม้ต้นกำเนิดบรรพชน เป็นการปรากฏรูปธรรมของความหวาดกลัวดั้งเดิมที่สุดในก้นบึ้งจิตใจของสรรพชีวิต
ตามหลักการแล้ว สิ่งมีชีวิตประเภทนี้ย่อมเป็นศัตรูตามธรรมชาติของความสงบ
เด็กหญิงตัวน้อยดูเหมือนจะตระหนักดีว่าตนเองไม่เป็นที่ต้อนรับ เธอจึงถอยหลังกลับไปก้าวหนึ่งอย่างกล้าๆ กลัวๆ
ตรงรอยขาดของแขนตุ๊กตาผ้าในอ้อมอก หยดของเหลวสีดำหยดลงมาไม่กี่หยด กัดกร่อนพื้นผิวถนนสีขาวบริสุทธิ์จนเกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่ที่มีเสียงฉ่าดังขึ้นในพริบตา