เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 472 - การดิ้นรนของผู้สังเกตการณ์
เสียงสัญญาณแทรกซ่าที่เสียดแก้วหูดั่งเสียงเล็บขูดลงบนกระดานดำ จู่ๆ ก็ดังขึ้นมาทำลายความเงียบสงบของใบฝันที่สามพัน
เสียงนี้ไม่ใช่จังหวะตามธรรมชาติของทะเลแห่งความโกลาหล และไม่ใช่ภาษาของมิติสูงใดๆ ทั้งสิ้น
มันแฝงไปด้วยความแตกสลาย การติดขัด และความรู้สึกทางอิเล็กทรอนิกส์ที่เต็มไปด้วยข้อผิดพลาดทางตรรกะ
คิ้วของหวายอินขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
เขากำลังนอนตะแคงอยู่บนหมอนหนวดพลังงานจลน์ เพิ่งจะดึงมุมผ้าห่มซึ่งก็คือสายหมอกแห่งความสงบสุขขึ้นมาคลุมปิดให้มิดชิด เพื่อเตรียมที่จะสานต่อความฝันอันแสนหวานว่าหากจักรวาลกลายเป็นขนมสายไหมทั้งหมดจะเป็นเช่นไร
"เสียงคลื่นวิทยุรบกวนมาจากไหนกันเนี่ย"
หวายอินขยับความคิด ไม่ได้ลืมตาขึ้น เพียงแต่ส่งสัมผัสการรับรู้ออกไปนอกขอบสายหมอกอย่างเฉื่อยชา
ในมุมมองสายตา ความว่างเปล่าสีเทาหม่นในยามนี้กลับมีจุดบกพร่องแปลกปลอมเพิ่มขึ้นมาหลายจุด