เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 471 - การสนทนาขั้นสูงสุดของมโนทัศน์
สายลมแห่งทะเลแห่งความโกลาหลหยุดพัดลงอย่างสมบูรณ์
การหยุดลงในลักษณะนี้ไม่ใช่เพราะสายลมเหนื่อยล้าจนหยุดพัก แต่เป็นเพราะมโนทัศน์แห่งสายลมได้ดับสูญไปแล้ว
เหล่าสิ่งมีชีวิตเชิงมโนทัศน์ร่อนเร่ที่เดิมทียังคงคอยหยั่งเชิงและป้วนเปี้ยนอยู่ตรงริมขอบของแดนนิทรานิรันดร์ บัดนี้กลับแข็งค้างราวกับแมลงที่ถูกผนึกไว้ในอำพัน กระทั่งประกายไฟแห่งความคิดก็ยังหยุดการสั่นไหว
ทั้งหมดนี้เป็นเพียงเพราะเงาร่างนั้น
มันลอยนิ่งอยู่ภายนอกผืนใบไม้ ไร้ซึ่งใบหน้า ไร้ซึ่งแขนขา มีเพียงความมืดมิดอันล้ำลึกที่ไม่อาจหยั่งถึง
มันไม่ใช่หลุมดำ เพราะอย่างน้อยหลุมดำยังทำหน้าที่กลืนกินแสงสว่าง ทว่าสิ่งนี้คือสิ่งที่ทำให้แสงสว่างต้องพบกับจุดจบ
ตัวตนใดก็ตามที่ทอดสายตามองไปยังมัน ล้วนจะเกิดความคิดเชิงลบขั้นสูงสุดขึ้นมาในใจอย่างไม่อาจควบคุมได้ว่า ช่างมันเถอะ พอแค่นี้แหละ เหนื่อยแล้ว พังทลายไปเสียให้หมดเถอะ
มันคือ จุดสิ้นสุด
คือเครื่องหมายมหัพภาคของเรื่องเล่าทั้งปวง และคือรูปแบบสุดท้ายแห่งการดับสูญอันสมบูรณ์ของสรรพสิ่ง