เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 456 - ห้วงลึกแห่งความโกลาหล ความฝันสูงสุด
จุดแสงที่ถูกขนานนามว่าสิ่งชี้นำแห่งฝันเทวะ ได้หยุดการล่องลอยอันยาวนานลง ณ ริมขอบของความไม่มีอยู่อย่างสัมบูรณ์
แสงสว่างของมันไม่ได้ทำหน้าที่เพียงแค่ส่องนำทางอีกต่อไป หากแต่เริ่มยุบตัวเข้าสู่ภายในและหมุนวนด้วยตนเอง นั่นคือจังหวะอันสง่างามและเด็ดเดี่ยว ราวกับดาวฤกษ์ในวาระสุดท้ายแห่งชีวิต ที่มิได้เลือกการระเบิดออกอย่างบ้าคลั่ง หากแต่ค่อยๆ รวบรวมแสงสว่างและความร้อนทั้งหมดของตนให้กลายเป็นจุดเอกฐานที่สมบูรณ์แบบอย่างอ่อนโยน
เมื่อแสงสว่างหดตัวลง วังวนขนาดเล็กที่ถักทอขึ้นจากลำแสงอันบริสุทธิ์ก็ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ
สิ่งนั้นก็คือทางเข้า
ไม่มีเสียงคำรามสะเทือนฟ้าดิน และไม่มีแรงกดดันที่ฉีกกระชากมิติ ทว่าในชั่วขณะที่มันปรากฏขึ้น กลิ่นอายที่ยากจะพรรณนาสายหนึ่งก็แผ่ซ่านออกมาจากส่วนลึกของวังวนนั้น
นั่นไม่ใช่ความหนาวเย็น ไม่ใช่ความร้อนแผดเผา และไม่ใช่รูปแบบพลังงานใดที่เคยรู้จักมาก่อน หากแต่เป็นกลิ่นอายแห่งความว่างเปล่าโดยเนื้อแท้