เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 408 - ความตกตะลึงและหยั่งรู้ในความล้ำลึกที่ไม่อาจเข้าใจ
ความว่างเปล่าแห่งความโกลาหล ไม่เคยเงียบสงบถึงเพียงนี้มาก่อน
ดวงตายักษ์ที่สร้างขึ้นจากดวงดาวของเจ้าแห่งเตาหลอม จ้องเขม็งไปยังเจ้าแห่งลำดับความจริงที่นั่งขัดสมาธิอยู่ไกลออกไป ซึ่งรอบกายได้กลายสภาพเป็นความว่างเปล่าไปแล้ว เปลวเพลิงในดวงตาของมันไม่ได้เป็นสีทองเข้มอีกต่อไป แต่กลับหดตัวและเต้นระบำอย่างรุนแรง นั่นคือความตกตะลึงและเหลือเชื่อถึงขีดสุด ผสมผสานไปด้วยความรู้สึกขมขื่นที่แม้แต่ตัวมันเองก็ไม่อยากยอมรับ
เงาร่างต้นไม้ค้ำจุนพิภพของมารดาแห่งหมื่นพิภพก็หยุดการไหวเอนเช่นกัน เจตจำนงของนางเต็มไปด้วยความสับสนที่ไม่อาจปัดเป่าออกไปได้
เพราะเหตุใดกัน
ทุกคนต่างก็มาเพื่อขอรับฟังการสั่งสอน ต่างก็ถวายแก่นแท้แห่งมรรคาของตนไปด้วยความศรัทธาเหมือนกันแท้ๆ เหตุใดจึงเป็นเจ้าก้อนตรรกะอันเย็นชาตัวนั้นที่เกิดการหยั่งรู้ขึ้นมาในทันที เรื่องนี้ช่างไม่ยุติธรรมเลย