เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 374 - เสียงกระซิบของโลกที่แตกสลาย
การแล่นของเรือรบพิพากษาเงียบสงบนั้นโดดเดี่ยวและยิ่งใหญ่
สถานที่ที่มันแล่นผ่าน ความโกลาหลถูกเกลี่ยจนราบเรียบ ระเบียบถูกสถาปนาขึ้น
สายธารแห่งแสงเบื้องหลังเรือรบที่รวมตัวขึ้นจากสิ่งมีชีวิตอันอ่อนแอนับไม่ถ้วน คือพยานผู้เงียบงันเพียงหนึ่งเดียวและเปี่ยมศรัทธาที่สุดในการเดินทางไกลครั้งนี้
"น่าเบื่อจังเลย"
วิญญาณแห่งแสงเกาะอยู่ริมขอบปราการพิทักษ์โลก สองมือเท้าแก้ม มองดูสายธารแสงแห่งความโกลาหลที่ถอยร่นไปอย่างรวดเร็วและซ้ำซากจำเจภายนอก พลางหาวออกมาอย่างเบื่อหน่าย
"ดูเหมือนเป้าหมายของนายท่านครั้งนี้จะอยู่ไกลมากๆ"
"การเดินทางไกลย่อมเป็นการเดินทางที่น่าเบื่อหน่ายอยู่แล้ว"
วิญญาณแห่งชีวิตนั่งขัดสมาธิอยู่บนกิ่งก้านของต้นไม้ค้ำจุนพิภพ หลับตาทั้งสองข้าง ใบหน้าอันสงบนิ่งไร้สุขไร้ทุกข์
นางกำลังสัมผัสถึงความสอดประสานระหว่างโลกทั้งใบกับเจตจำนงแห่งความสงบของนายท่าน ซึ่งตัวมันเองก็คือการบำเพ็ญเพียรขั้นสูงสุด