เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 359 - ขอบเขตแห่งความโกลาหล
เรือบ้านหวายเซียงแล่นไปในความโกลาหลอันไร้ขอบเขตอย่างมั่นคง
ความเร็วของมันดูเหมือนจะช้าลงกว่าเดิมเล็กน้อย
มันไม่ได้พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วอีกต่อไป แต่เหมือนกำลังลาดตระเวนอย่างมีเป้าหมายในน่านน้ำอันกว้างใหญ่
"เอ๊ะ ทำไมพวกเราถึงไม่ค่อยหลบพวกสัตว์ประหลาดตัวใหญ่พวกนั้นแล้วล่ะ"
วิญญาณแห่งแสงเกาะอยู่ที่ริมหน้าต่างของปราการพิทักษ์โลก ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความอยากรู้
นางพบว่าเส้นทางของเรือบ้านหวายเซียงในตอนนี้ ไม่ได้หลบเลี่ยงสิ่งมีชีวิตแห่งความโกลาหลเหล่านั้นอย่างจงใจอีกแล้ว
ในทางกลับกัน เหมือนกำลังมองหาอะไรบางอย่างอยู่
วิญญาณแห่งชีวิตพยักหน้าเห็นด้วย ดวงตาสีเขียวมรกตแฝงความสงสัยเช่นกัน
"ใช่แล้ว และฉันรู้สึกเหมือนว่านายท่านกำลังดมกลิ่นของสิ่งมีชีวิตแห่งความโกลาหลพวกนั้นอยู่ด้วย"