เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 350 - มารร้ายสงบลง สามภพยำเกรง
ความดับสูญขั้นสุดท้าย ไม่ได้มาถึง
เมื่อแสงสว่างที่เกิดจากการรวมตัวกันของพระบรมสารีริกธาตุสิบเจ็ดองค์ กลายสภาพเป็นแสงพุทธะที่ส่องทะลุผ่านทุกยุคสมัย พุ่งเข้าชนตรงหว่างคิ้วของอู๋เทียนในวินาทีนั้น
ปราณมารที่ทำให้แทบหายใจไม่ออกซึ่งปกคลุมสามภพแห่งฮวงโหทั้งมวลมาเนิ่นนาน ราวกับถูกดวงอาทิตย์ดวงหนึ่งทุ่มใส่
ตูม
ไม่มีเสียงระเบิดสะเทือนฟ้าสะท้านดิน มีเพียงการชำระล้างอันยิ่งใหญ่และไร้เสียง
ปราณมารสีดำสนิท ดั่งกระแสน้ำลด ค่อยๆ สลายตัวไปทีละส่วน จากชั้นฟ้าสามสิบสาม จากสี่ทะเลแปดดินแดน และจากนรกภูมิทั้งเก้า
ท้องฟ้า เพดานฟ้าที่ถูกเมฆามารบดบังมาเนิ่นนานนับปี เป็นครั้งแรกที่แสงแดดอันแจ่มใสและอบอุ่นซึ่งห่างหายไปนาน ได้สาดส่องลงมา
แสงแดดนั้น สาดส่องลงบนผืนแผ่นดินใหญ่ที่เต็มไปด้วยบาดแผล สาดส่องลงบนซากปรักหักพังของวังเซียนและพุทธภูมิ