กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 321 - นักบุญหลีกทาง
ราชาลมดำเก็บงำกลิ่นอาย ใช้เคล็ดวิชาล่องหนเคลื่อนกายผ่านแนวป่าทึบ
"พวกปีศาจสวะเหล่านั้นขลาดกลัวราวกับหนู เขตหวงห้ามอะไรกัน เป็นพวกมันเองที่หลอกตัวเองให้ตกใจกลัวเสียมากกว่า"
ราชาลมดำแค่นยิ้มเยาะพลางมุ่งหน้าตรงไปยังเขตหวงห้ามแห่งความตายตามคำเล่าลือ
ยิ่งรุดหน้าไป บรรยากาศรอบด้านยิ่งทวีความเงียบสงบ แม้แต่เสียงนกร้องแมลงหวี่ก็อันตรธานหายไปจนสิ้น หลงเหลือเพียงเสียงฝีเท้าของตนเองเท่านั้น
"มีเรื่องประหลาดอยู่บ้างจริงๆ"
ราชาลมดำหยุดฝีเท้าลง สัมผัสกลิ่นอายรอบด้านอย่างละเอียดถี่ถ้วน ในอากาศอบอวลไปด้วยความเงียบสงบที่ยากจะบรรยาย ทำให้จิตสำนึกของมันอยากจะผ่อนคลายการระแวดระวังลงโดยสัญชาตญาณ
"ไม่ถูกต้อง ความรู้สึกแบบนี้ผิดปกติเกินไปแล้ว"