เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 316 - ภูเขาห้าธาตุ
ภูเขาห้าธาตุตั้งตระหง่านสูงเสียดฟ้า แสงพุทธธรรมส่องประกายอาบชโลมทุกซอกหินของขุนเขา
ซุนหงอคงถูกกดทับแน่นอยู่ใต้ภูเขา นอกจากศีรษะที่โผล่พ้นออกมาแล้ว ร่างกายส่วนอื่นไม่อาจขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่น้อย
"พระยูไลบ้าเอ๊ย แน่จริงก็ปล่อยฉันออกไปสู้กันตัวต่อตัวสิ"
เสียงนั้นดังก้องสะท้อนอยู่ในหุบเขา ทว่าไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ
ภูเขาห้าธาตุแผ่ซ่านกลิ่นอายแห่งความเงียบสงบอันเป็นเอกลักษณ์ออกมา ไม่ใช่ความเงียบงันแห่งความตาย หากแต่เป็นความสงบระงับอันลึกล้ำ พลังสะกดข่มแห่งพุทธธรรมเปรียบเสมือนพันธนาการที่ไร้รูป ทำให้พื้นที่แถบนี้ห่างไกลจากความวุ่นวายทั้งปวง
ณ ส่วนลึกของความโกลาหล โลกใบเล็กของหวายอินกำลังล่องลอยอย่างช้าๆ อยู่ในความว่างเปล่า
ทันใดนั้น บริเวณขอบโลกก็สั่นไหวเบาๆ
"เอ๊ะ"
วิญญาณแห่งแสงมองไปยังที่ห่างไกลด้วยความสงสัย