เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 290 - ของขวัญแห่งความโกลาหล
ลึกลงไปในความว่างเปล่าอันโกลาหล
โลกใบเล็กของหวายอินลอยคว้างอยู่อย่างเงียบสงบ นอกม่านบาเรียแห่งโลก เทพอสูรแห่งความโกลาหลหลายตนได้เฝ้ารอมานานหลายวันแล้ว
ต้นกำเนิดในร่างของพวกมันสูญสลายไปอย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งที่ลองหยั่งเชิงก็จะถูกพลังสะท้อนกลับ พลังฝีมือค่อยๆ เสื่อมถอยลงไปทีละน้อย
"ยังต้องทำต่อไปอีกหรือ"
เทพอสูรแห่งมิติเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
ร่างมหึมาของมันหดเล็กลงไปถึงหนึ่งในสาม หนวดที่เคยดำขลับเป็นมันวาวกลับหม่นแสงลงไร้ประกาย
"ไร้ประโยชน์"
เทพอสูรที่มีเขาคู่ส่ายหน้า
พวกมันเข้าใจกระจ่างแล้วว่า การจะใช้กำลังบุกเข้าไปในม่านบาเรียนี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย ทุกการโจมตีจะถูกชำระล้างและดูดซับไป ส่วนตัวพวกมันเองกลับยิ่งอ่อนแอลงเรื่อยๆ