เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 257 - เหล่าเซียนจาริกแสวงบุญ มรรคาสำแดงรูป
โลกใบเล็กของหวายอิน หลังผ่านการลองเชิงอย่างน่าอับอายของนักบุญจุ่นถี ยิ่งมายิ่งปลีกวิเวกตัดขาดจากโลกภายนอก
มันลอยล่องอยู่อย่างสงบนิ่ง ณ ใจกลางมหาทวีปยุคดึกดำบรรพ์ เปรียบเสมือนหัวใจแห่งความสงบสุขที่เต้นเป็นจังหวะชั่วกัลปาวสาน
ญาณหยั่งรู้ของนักบุญสายนั้นของจุ่นถีที่ถูกกลืนกลายสภาพไป ไม่เพียงแต่ไม่ส่งผลกระทบใดๆ ต่อมัน
ตรงกันข้าม กลับเปรียบเสมือนเครื่องปรุงรสที่ลงตัวพอดี ทำให้มรรคาของโลกใบนี้ทวีความกลมกลืนและสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้นอีกนิด
ภายในโลกใบเล็ก ป่าไม้อันน่าอัศจรรย์ที่ประกอบขึ้นจากพืชพรรณวิญญาณแก้วผลึก
ยามที่พวกมันไหวเอนไปมา สุรเสียงแห่งมรรคาที่เปล่งออกมาก็ยิ่งลึกล้ำและไพเราะกังวานยิ่งขึ้น
เสียงนั้นทะลุผ่านม่านพลังของโลก แปรสภาพเป็นละอองมรรคาที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า
ค่อยๆ แผ่กระจายออกไปยังดินแดนแสวงบุญภายนอก