เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 255 - เนตรมรรคาสวรรค์ ไร้ตัวตนในสายตา
โลกใบเล็กของหวายอิน ไม่มีขอบเขตอีกต่อไปแล้ว
แสงสว่างนั้นยุบตัวกลับเข้าสู่ภายใน กลายเป็นความล้ำลึกที่มองไม่เห็น ฝุ่นละอองทุกเม็ด กลิ่นอายทุกสายภายในโลก ล้วนดำเนินไปตามเจตจำนงใหม่ที่สมบูรณ์พร้อม
หวายอินยังคงหลับใหล
มรรคาของเขา สมบูรณ์แบบแล้ว
ภายในโลกใบเล็ก หญ้าวิเศษที่เพิ่งผลิใบสั่นไหวโดยไร้สายลม มันสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของแสงสว่าง นั่นมิใช่ดวงอาทิตย์แห่งมหาทวีปยุคดึกดำบรรพ์ ทว่าคือแสงสว่างอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของฟ้าดินผืนนี้
ท้องฟ้าของมหาทวีปยุคดึกดำบรรพ์เปลี่ยนไปแล้ว
เหนือเก้าชั้นฟ้า เมฆทั้งหมด แสงสว่างทั้งหมด และพลังปราณทั้งหมดต่างถอยร่นออกไป
ความว่างเปล่าสัมบูรณ์แผ่ขยายออกตรงใจกลางท้องนภา
ท่ามกลางความว่างเปล่านั้น ดวงตาข้างหนึ่งค่อยๆ ลืมขึ้นช้าๆ