เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 232 - เพลงกล่อมเด็กแห่งความเงียบงัน โทสะตื่นนอนอันเกรี้ยวกราด ภาค 2
สายฝนสีเลือดเทกระหน่ำลงมาจากรอยแผลเป็นบนท้องฟ้าอันน่าสะพรึงกลัว
นั่นไม่ใช่หยาดฝนธรรมดา หากแต่เป็นเลือดและน้ำตาของฟ้าดิน เป็นคำสาปแช่งอันชั่วร้ายที่สุดของเหล่าวิญญาณแค้นในมหาคาบก่อนหน้าที่ถูกเจตจำนงแห่งกุยซีบดขยี้จนแหลกละเอียด
ครืน
ณ แดนประจิมโคทาน ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่เคยถูกห้อมล้อมด้วยพุทธานุภาพมานานนับหมื่นปี ภายใต้การชะล้างของสายฝนสีเลือด ก็ส่งเสียงคร่ำครวญราวกับแบกรับน้ำหนักไม่ไหว ยอดเขาสีทองละลายตัวลงอย่างรวดเร็วเหมือนหุ่นขี้ผึ้งที่ถูกราดด้วยน้ำกรดเข้มข้น กลายสภาพเป็นแอ่งเลือดส่งกลิ่นคาวคละคลุ้ง เหล่าศิษย์นับหมื่นที่บำเพ็ญเพียรอยู่บนเขายังไม่ทันได้เอ่ยคำสวดภาวนา ก็ต้องสูญสลายกลายเป็นความว่างเปล่าไปพร้อมกับภูเขาศักดิ์สิทธิ์