เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 199 - เผ่าพ่อมดและเผ่าอสูรถอยฉาก
โลกฮงฮวงหลังผ่านพ้นมหาสงคราม อบอวลไปด้วยบรรยากาศรกร้างและเงียบงันราวกับไร้สิ่งมีชีวิต
ท้องฟ้าเป็นผืนฟ้าใหม่ ทว่าแผ่นดินยังคงเป็นผืนดินเดิมที่เต็มไปด้วยบาดแผลอันยากจะสมานตัว
กองกำลังที่หลงเหลืออยู่ของเผ่าอสูรในแดนเป่ยจวี้หลูโจว กำลังเก็บกวาดเศษซากความเสียหายท่ามกลางสายลมหนาวและสายฝนโปรยปราย
ลู่ยาสามขาอีกาทองคำยืนอยู่บนหน้าผาหักพัง ดาบสังหารพ่อมดในมือหม่นแสงลง ไร้ซึ่งไอโลหิตพวยพุ่งเสียดฟ้าเหมือนวันวาน
วิญญาณมนุษย์นับร้อยล้านดวงที่พันรอบตัวดาบ ดูเหมือนจะจมดิ่งสู่ความเงียบงันตามการสิ้นสุดของสงครามเช่นกัน
"องค์ชาย พวกเรา... ควรจะไปทางไหนกันดี"
เสียงของปรมาจารย์อสูรคุนเผิงดังขึ้นด้านหลัง แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าที่ยากจะปกปิด
ลู่ยาไม่ได้หันกลับไปมอง เพียงแหงนหน้ามองท้องฟ้าอันมืดครึ้ม พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า
"เป่ยจวี้หลูโจวแห้งแล้งทุรกันดาร ไอสังหารอบอวล ไม่เหมาะแก่การพักฟื้นของเผ่าอสูรเราเลยสักนิด"