เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 182 - เลิกแก่งแย่งกันได้แล้ว
การพบปะของเจตจำนงในพระราชวังจื่อเซียว ได้ปิดฉากลงอย่างเงียบเชียบภายใต้ความเงียบงันชวนใจสั่นของปรมาจารย์มรรคาหงจวิน
เหล่านักบุญทั้งหกต่างแยกย้ายกลับสู่อารามของตน
ทว่ากลิ่นหอมประหลาดที่ยังคงอวลอยู่ในฟ้าดินผืนใหม่ รวมถึงท่าทีอันซับซ้อนยากจะเข้าใจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนขององค์ปรมาจารย์มรรคา เปรียบเสมือนหนามที่มองไม่เห็น ทิ่มแทงลึกลงไปในจิตแห่งมรรคาอันไม่ไหวติงของพวกเขา
ความหวาดระแวงนั้นมีอยู่จริง
ความเผด็จการของต้นไม้ต้นนั้น พวกเขาได้ลิ้มรสมาแล้วมากกว่าหนึ่งครั้ง
แต่ความไม่ยอมแพ้ กลับยิ่งรุนแรงกว่า
สิ่งที่แฝงอยู่ในกลิ่นหอมนั้น คือแก่นแท้แห่งมรรคาอันยิ่งใหญ่ที่ก้าวพ้นสิ่งกำเนิดแต่แรกเริ่มและชี้ตรงสู่ต้นกำเนิดแห่งความโกลาหล หากสามารถทำความเข้าใจได้สักส่วนหนึ่ง หรือได้ครอบครองต้นกำเนิดของกลิ่นหอมนั้น ย่อมส่งผลดีอย่างไม่อาจประเมินค่าได้ต่อมรรคาแห่งนักบุญของพวกเขา