กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 178 - ขอบเขตสัมบูรณ์
นั่นไม่ใช่สสาร ไม่ใช่พลังงาน แต่เป็นแนวคิดแห่งความสงบที่ถูกมอบรูปร่างให้
จากขอบของทุ่งหญ้าเขียวขจี ประกายมีดไร้รูปร่างนับไม่ถ้วนที่ควบแน่นจากกฎแห่งความเงียบงันอันบริสุทธิ์ พัดกระหน่ำเข้าสู่สนามรบอันอึกทึกราวกับฝูงผึ้งที่ถูกรบกวน
พวกมันไร้ความคม ไร้จิตสังหาร ทุกหนแห่งที่พาดผ่าน ห้วงมิติไม่ฉีกขาด กฎเกณฑ์ไม่พังทลาย
เป้าหมายของพวกมันมีเพียงสิ่งเดียว นั่นคือเสียง และทุกการกระทำที่สร้างเสียง
"ฆ่า"
มหาอสูรตนหนึ่งกำลังเหยียบศีรษะของมหาพ่อมดไว้ใต้ฝ่าเท้า แหงนหน้าหัวเราะลั่นเพื่อระบายความสะใจในชัยชนะ ทว่าคมมีดแห่งความเงียบงันเล่มหนึ่งได้พาดผ่านไปอย่างเงียบเชียบ
เสียงหัวเราะของเขาหยุดลงทันทีราวกับสายเทปที่ถูกตัดขาด