เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 177 - ศึกตัดสินระหว่างพ่อมดกับอสูร
ผลไม้วิญญาณที่เป็นชนวนจุดระเบิดถังดินปืนของทั่วทั้งฮงฮวง ได้แหลกสลายกลายเป็นผุยผงไปตั้งแต่การปะทะระลอกแรกแล้ว
ทว่าไม่มีผู้ใดจดจำมันได้อีกต่อไป
เมื่อหน้าอกของนักรบพ่อมดคนแรกถูกเพลิงอสูรทะลวงผ่าน เมื่อศีรษะของกองหน้าเผ่าอสูรตนแรกถูกขวานศึกฟันจนขาดสะบั้น ความแค้นที่ถูกเจตจำนงของเหล่านักบุญกดทับมาเนิ่นนาน ก็เปรียบเสมือนสัตว์ร้ายบรรพกาลที่หลุดพ้นจากพันธนาการทั้งปวง กลืนกินสติสัมปชัญญะสุดท้ายของฟ้าดินไปด้วยท่วงท่าที่ไม่อาจหยุดยั้งได้
สู้
ครั้งนี้ไม่มีการหยั่งเชิง ไม่มีการถอยหนี
เหนือเก้าชั้นฟ้า เมฆหมอกอสูรบดบังทั่วผืนฟ้า ตี้จวิ้นสวมเสื้อคลุมจักรพรรดิอีกาทองคำ ยืนตระหง่านอยู่บนราชรถสุริยัน สีหน้าไร้ความรู้สึก แววตามีเพียงไอสังหารอันเย็นเยียบ ไท่อีที่อยู่ข้างกายถือระฆังแห่งความโกลาหลไว้ในมือ เสียงระฆังอันกังวานและหนักแน่นได้กลายเป็นสัญญาณรวมพลครั้งสุดท้ายของศาลสวรรค์เผ่าอสูร