กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 173 - เป็นหมอนข้างให้เทพนิทรา
เหตุการณ์ที่นักพรตคงอิ่งแบกรูปปั้นหินผลงานศิลปะทั้งสิบสองรูปหลบหนีไปอย่างทุลักทุเล เปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ดับเปลวไฟแห่งความละโมบที่มีต่อภูเขาปู้โจวลงอย่างสิ้นเชิง
แดนบรรพกาลได้เข้าสู่ความเงียบสงบอย่างแท้จริง
ไม่มีเสียงคำรามแห่งการเข่นฆ่า ไม่มีเสียงระเบิดของอภิญญา และไม่มีหัวขโมยที่หาญกล้า สิ่งที่รายล้อมอยู่รอบกายของหวายอิน หลงเหลือเพียงเสียงการใช้ชีวิตประจำวันอันแผ่วเบา เป็นจังหวะ และสม่ำเสมอของสิ่งมีชีวิตผู้อ่อนแอในค่ายผู้ลี้ภัยนอกเขตแดนเท่านั้น
เสียงรบกวนระดับนี้ สำหรับหวายอินผู้ซึ่งหลอมรวมมรรคาแห่งความสงบเข้าสู่สัญชาตญาณแล้ว ไม่ต่างอะไรกับเสียงคลื่นความถี่ต่ำที่ช่วยขับกล่อมให้นอนหลับสบาย