กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 172 - ใบไม้ต้องคำสาป
บริเวณริมขอบค่ายผู้ลี้ภัยอันเงียบสงบ เงามืดคล้ายจะเริ่มมีความเคลื่อนไหว
เงาร่างในชุดคลุมสีดำสิบกว่าสายเปรียบเสมือนหยดหมึกที่กลืนเข้ากับราตรี ตัดขาดจากสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างสิ้นเชิง ผืนดินใต้ฝ่าเท้าไม่ได้ยุบตัวลงแม้แต่น้อย กลิ่นอายรอบกายคล้ายถูกห่อหุ้มด้วยม่านบางๆ ที่มองไม่เห็น ป้องกันการตรวจจับทั้งหมดจากภายนอก
ผู้เป็นหัวหน้ามีรูปร่างผอมแห้ง ใบหน้าซ่อนอยู่ใต้หมวกคลุมจนมองเห็นไม่ชัดเจน ทว่าห้วงมิติรอบกายเขากลับบิดเบี้ยวเบาๆ ด้วยความถี่ที่ละเอียดอ่อนยิ่ง เขาคือผู้นำของกลุ่มแขกที่ไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้ เป็นผู้ฝึกตนระดับกึ่งนักบุญในหมู่ผู้ฝึกตนพเนจรแห่งแดนบรรพกาลที่มีชื่อเสียงด้านอภิญญาแห่งมิติ มีนามว่า นักพรตคงอิ่ง