เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 167 - ทูตเผ่าอสูรกลับไปมือเปล่า
ใต้เชิงเขาปู้โจว อาณาจักรแห่งการหลับใหลที่เคยเปี่ยมด้วยพลังชีวิต บัดนี้กลับเปรียบเสมือนแดนมรณะที่ถูกความตายเข้าปกคลุม
มหาอสูรไป๋เจ๋อ ผู้บริหารระดับสูงของเผ่าอสูรซึ่งขึ้นชื่อเรื่องสติปัญญา ในยามนี้รู้สึกเพียงว่าวิญญาณของตนกำลังจะถูกภาพเบื้องหน้าแช่แข็งจนหมดสิ้น
ด้านหลังของเขา คือยอดฝีมือเผ่าอสูรหลายตนที่ประคองสมบัติล้ำค่า แต่ละคนล้วนเป็นผู้ฝึกตนระดับกึ่งนักบุญ ทว่าพวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเท้าไปข้างหน้าอีกก้าวเดียว
ทุ่งหญ้าผืนนั้น ไม่ใช่สีเขียวชอุ่มอีกต่อไป
ใบหญ้าทุกใบและกลีบดอกไม้ทุกกลีบ ล้วนเกาะกุมด้วยเกล็ดน้ำแข็งสีฟ้าหม่น เกล็ดน้ำแข็งนี้ไม่ได้เป็นสสารจริง ทว่ามันคือการปรากฏตัวเป็นรูปธรรมของกฎเกณฑ์อันเย็นยะเยือกและบริสุทธิ์
พวกมันเปรียบเสมือนดวงตานับร้อยล้านดวงที่เปิดกว้างและเต็มไปด้วยโทสะอันไร้สิ้นสุด คอยจ้องมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญทุกคนอย่างเย็นชา