เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 166 - อารมณ์ฉุนเฉียวตอนตื่นนอนทำเอาแดนบรรพกาลสั่นสะท้าน
ในห้วงมิติฝันร้ายสีเทาผืนนั้น วิญญาณของควาฟู่และจี้เหมิงกำลังทนรับการทรมานอันแสนสาหัสถึงขีดสุดที่ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้
สติสัมปชัญญะของพวกเขาถูกบังคับให้จมดิ่งลงสู่ระดับที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ได้เห็นต้นตอแห่งความโกรธเกรี้ยวของตัวตนผู้นั้น นั่นคือความโกลาหลสีเทาอันสงบสุขไร้ขอบเขต เป็นปลายทางแห่งความคิด และเป็นท่าเรือแห่งการมีอยู่ ทว่าการบุกรุกและการต่อสู้ของพวกเขาทั้งสอง กลับเปรียบเสมือนหนามพิษเผาไฟแดงสองเล่มที่ทิ่มแทงเข้าสู่ความสงบนี้อย่างป่าเถื่อนรุนแรง
ความเจ็บปวดสาหัสและโทสะอันบ้าคลั่งจากการถูกรบกวนจนตื่นนั้น ไม่ใช่อารมณ์ความรู้สึก หากแต่เป็นการตีกลับของกฎเกณฑ์ที่สมดุลถูกทำลาย และถูกถ่ายทอดเข้าสู่วิญญาณของพวกเขาโดยตรงจนสัมผัสได้เช่นเดียวกัน
คลื่นความโกรธเกรี้ยวที่แผ่ออกมาจากเงาต้นไม้ยักษ์อันเลือนราง เริ่มถี่ขึ้นและบ้าคลั่งขึ้นเรื่อยๆ