เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 164 - ทั่วทั้งแดนบรรพกาลล้วนสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายนี้
การสงบนิ่งอย่างสิ้นเชิงของปรมาจารย์หมิงเหอ ได้กดปุ่มหยุดชั่วคราวให้แก่สงครามอันบ้าคลั่งของแดนบรรพกาลอีกครั้ง
ใต้เชิงเขาปู้โจว รูปปั้นมีชีวิตทั้งหนึ่งร้อยรูปนั้น ได้กลายเป็นเงามืดที่ไม่อาจลบเลือนในจิตใจของบรรดายอดฝีมือทุกคน
ทว่า ความสงบในโลกเบื้องล่างเป็นเพียงภาพลวงตาภายนอกเท่านั้น
การเข่นฆ่าและความตายที่กวาดล้างฟ้าดิน ได้ก่อเกิดไอวิบากกรรมและความเคียดแค้นอันไร้ที่สิ้นสุด ซึ่งยังคงล่องลอยอยู่ทุกซอกทุกมุมของแดนบรรพกาลดั่งละอองธุลีสีดำที่มองไม่เห็น คอยกัดกร่อนรากฐานของฟ้าดินอย่างต่อเนื่อง
สุดท้ายแล้ว สิ่งเหล่านั้นย่อมต้องไหลรินสู่ปรโลก และหลอมรวมเข้าสู่วัฏสงสาร
และรากของปรมาจารย์หวายอิน ก็หยั่งลึกลงในต้นกำเนิดแห่งวัฏสงสารพอดี