เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 162 - ไฉนจึงถูกกวาดเรียบทั้งคนทั้งกระถางไปได้
ภายในวังโลหิต ใบหน้าอันซีดขาวของปรมาจารย์หมิงเหอยังคงจับจ้องไปยังทิศทางของภูเขาปู้โจวอย่างไม่วางตา
ไอเย็นยะเยือกที่เสียดกระดูกนั้น ไม่ได้เพียงแล่นขึ้นตามแนวกระดูกสันหลังเท่านั้น ทว่ามันเปรียบเสมือนเข็มพิษนับไม่ถ้วนที่หลอมขึ้นจากน้ำแข็งทมิฬเก้าชั้นฟ้า ทิ่มแทงเข้าสู่วิญญาณดั้งเดิมของเขาทุกอณู จนทำให้ร่างมรรคาระดับกึ่งนักบุญที่เขาสุดแสนภาคภูมิใจเริ่มสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุม
หายไปแล้ว
ยอดฝีมือเผ่าอสูรอาชูร่าระดับต้าหลัวจินเซียนหนึ่งร้อยตน พร้อมด้วยเศษเสี้ยวจิตสำนึกหนึ่งร้อยสายที่เขาผูกติดไว้ กลับถูกตัดขาดการเชื่อมโยงและลบเลือนไปจากโลกใบนี้อย่างเงียบเชียบในชั่วพริบตาเดียว
นี่แตกต่างไปจากสภาพที่เผ่าอสูรอาชูร่าสิบตนอันบ้าคลั่งชุดก่อนถูกล้างความทรงจำอย่างสิ้นเชิง