เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 157 - หงจวิน: ต้นไม้ต้นนี้มีความเป็นมาอย่างไร?
มิติแห่ง "ความว่างเปล่า" สัมบูรณ์นั้น กลายเป็นกรงขังนิรันดร์ของสิงเทียนและลู่ยา
ภายนอก เมื่อกลิ่นอายของยอดฝีมือชั้นแนวหน้าทั้งสองเลือนหายไปในพริบตา สมรภูมิที่เคยดุเดือด ก็พลันตกอยู่ในความเงียบงันอันแปลกประหลาด
เหล่าพ่อมดและอสูรที่กำลังเข่นฆ่ากัน ต่างพากันชะงักค้างราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว มองดูพื้นที่ว่างเปล่าตรงหน้าอย่างงุนงง
"มหาพ่อมดสิงเทียนเล่า?!"
"องค์ชายลู่ยา! องค์ชายลู่ยาหายไปไหนแล้ว?!"
หลังจากความเงียบงันชั่วครู่ สิ่งที่ตามมาคือความตระหนกตกใจและความโกลาหลที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม
ณ ศาลสวรรค์เผ่าอสูร ภายในวังหลิงเซียว
ตงหวงไท่อีผุดลุกขึ้นจากที่นั่งทันที ระฆังแห่งความโกลาหลในมือส่งเสียงครางด้วยความไม่สงบ ใบหน้าอันสง่างามน่าเกรงขามของตี้จวิ้น พลันเขียวคล้ำขึ้นมาในพริบตา