เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 155 - คนอื่นหยั่งรู้มรรคาด้วยการต่อสู้ ส่วนข้าอาศัยการฝัน
ณ แดนยมโลก พระราชวังทะเลโลหิต
ใบหน้าอันมืดมนของปรมาจารย์หมิงเหอ ยิ่งดูบิดเบี้ยวภายใต้แสงสะท้อนของเพลิงกรรมอันสลัว
ความคิดอันอาจหาญนั้นวนเวียนอยู่ในใจของเขาเนิ่นนาน ทว่าสุดท้าย กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกไร้พลังอันลึกซึ้ง
ไปยั่วยุตัวตนผู้นั้นหรือ?
ไม่ นั่นไม่ใช่ความกล้าหาญ แต่มันคือการรนหาที่ตาย
แม้แต่นักบุญยังถูกกวนจนความลับสวรรค์ปั่นป่วน ทรัพย์สมบัติเท่าที่ตนมี คงไม่พอให้อีกฝ่ายเคี้ยวเล่นเป็นของว่างด้วยซ้ำ
"ช่างเถอะ ช่างเถอะ..." หมิงเหอทอดถอนใจยาว แล้วหลับตาลงตามเดิม "เขาจะขโมยไฟฟ้าก็ขโมยไป ข้าก็อยู่จำศีลของข้า ตราบใดที่เขาไม่มารื้อบ้านของข้า ก็ปล่อยให้เขาทำไปเถอะ..."
เขายอมจำนนแล้ว
และในยามนี้ ในฐานะต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด การนอนหลับของหวายอิน กำลังก้าวเข้าสู่ขอบเขตอันน่าอัศจรรย์อย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน