เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 124 - น้ำลายยามหลับใหลของผู้ยิ่งใหญ่ กลับกลายเป็นโอสถทิพย์สูงสุด
บรรพชนจวี้หมางพากลุ่มผู้บาดเจ็บ หนีเตลิดออกจากเขตภูเขาปู้โจวอย่างทุลักทุเล ความเร็วในการหนีนั้นเร็วกว่าตอนมาถึงสิบเท่า ทุกคนต่างหน้าซีดเผือดและยังคงอกสั่นขวัญแขวน ราวกับเพิ่งเดินผ่านประตูนรกมาหมาดๆ
อาณาเขตแห่งพลังชีวิตที่กระจายอยู่ทุกหนแห่ง ทว่ากลับนุ่มนวลจนน่าสิ้นหวังนั้น ได้สร้างรอยแผลในใจที่ไม่อาจลบเลือนให้แก่เผ่าบรรพชนที่ใช้ไอสังหารเป็นรากฐาน
ถึงตอนนี้ สองขั้วอำนาจสูงสุดแห่งแผ่นดิน ทั้งสวรรค์ของเผ่าอสูรและวิหารบรรพชนของเผ่าบรรพชน ต่างก็พ่ายแพ้อย่างหมดรูปบนผืนแผ่นดินภูเขาปู้โจวที่ดูเงียบสงบแห่งนี้ ฝ่ายหนึ่งต้องสูญเสียราชบุตร อีกฝ่ายเกือบจะต้องสูญเสียกำลังพลทั้งหมด
เมื่อข่าวแพร่กระจายออกไป เหล่าผู้นำระดับสูงของแผ่นดินต่างตกตะลึง