เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 104 - หลัวโหว ภูเขาปู้โจวแห่งนี้ล้ำลึกเกินไปแล้ว
รากไม้ของหวายอิน มีขนาดมหึมาเพียงใดกันแน่ คำถามนี้ เกรงว่าแม้แต่ตัวหวายอินเองก็ยังขี้เกียจจะคำนวณ พวกมันหยั่งรากลงสู่ผืนแผ่นดินดึกดำบรรพ์ตั้งแต่เริ่มเบิกฟ้า แผ่ขยายไปพร้อมกับการเติบโตของโลกใบนี้ ดูดซับพลังปราณแห่งความโกลาหลและไอพลังบริสุทธิ์ยามเบิกฟ้าอันเป็นต้นกำเนิดที่สุด หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเครือข่ายชีพจรปฐพีของโลกดึกดำบรรพ์จนมิอาจแยกออกจากกันได้นานแล้ว
บัดนี้ รากไม้เหล่านี้ที่ปกติสงบนิ่งคอยดูดซับพลังงานอย่างเงียบเชียบ ภายใต้การขับเคลื่อนของความฉุนเฉียวหลังตื่นนอนอันบริสุทธิ์ถึงขีดสุดของหวายอิน จึงฟื้นตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์
ใต้ผืนแผ่นดินดึกดำบรรพ์อันลึกซึ้ง พลันมีเสียงทึบหนักดั่งเสียงกลองศึกยุคไท่กู่ดังกระหึ่มขึ้น นั่นมิใช่ทัณฑ์อัสนีจากเก้าชั้นฟ้า แต่เป็นรากไม้ของหวายอินที่หลับใหลมานับหมื่นล้านปี ยามที่เคลื่อนผ่านชั้นดินอย่างรวดเร็ว ได้เสียดสีและบดขยี้กับหินผาแห่งความโกลาหลและชีพจรปฐพีอันหนักแน่นดั่งขุนเขา