เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 76 - หลัวโหวแก่นแท้แห่งวิถีบำเพ็ญสั่นสะท้านอย่างหนัก "เป็นไปไม่ได้! นี่มันสถานที่บ้าอะไรกัน?!"
ดินแดนมารแดนตะวันตก เมฆดำม้วนตัว ปราณพิฆาตพุ่งทะยานเสียดฟ้า แทบจะกลืนกินฟ้าดินอันสดใสไปจนหมดสิ้น
หลัวโหวเอามือไพล่หลังยืนอยู่บนยอดเขามารที่เต็มไปด้วยซากศพกองเป็นภูเขา เปลวเพลิงมารสีดำสนิทที่พันเกี่ยวอยู่รอบกายราวกับสามารถเผาผลาญได้ทุกยุคทุกสมัย นัยน์ตามารอันมืดมิดทะลวงผ่านความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุด กำลังค้นหาบางสิ่งบนดินแดนหงฮวงอย่างละเอียด กระบี่ทั้งสี่แห่งค่ายกลประหารเซียนในมือของเขาแม้จะเริ่มมีบารมีดุร้ายแล้ว แต่หากต้องการให้ไปถึงจุดที่สามารถสังหารเทพทำลายพุทธะ และกำหนดรูปแบบของดินแดนหงฮวงใหม่ตามที่เขาคาดหวังไว้ ยังคงต้องการวัสดุแต่กำเนิดระดับสูงสุดเพื่อนำมาหลอมและยกระดับเพิ่มเติม
ทันใดนั้น นัยน์ตามารที่ลึกล้ำราวกับก้นเหวของเขาก็หดเล็กลงกะทันหัน ราวกับจับสัมผัสถึงสิ่งเหลือเชื่อบางอย่างได้
คลื่นพลังที่แปลกประหลาดอย่างยิ่งแต่กลับชัดเจนเป็นที่สุด แผ่วมาจากดินแดนตะวันออกอันห่างไกล มันสัมผัสกระแสจิตอันกว้างใหญ่ไร้เทียมทานของเขาอย่างแผ่วเบา นั่นไม่ใช่คลื่นพลังปราณธรรมดา แต่เป็นพลังงานธาตุไม้ที่บริสุทธิ์และทรงพลังถึงขีดสุด ความบริสุทธิ์ของมันราวกับรวบรวมต้นกำเนิดชีวิตและแก่นแท้แห่งความเงียบสงัดของต้นไม้ใบหญ้าทั้งหมดในฟ้าดิน ทิ้งห่างแก่นแท้ธาตุไม้แต่กำเนิดทุกชนิดที่เขาเคยเห็นมาตลอดชีวิตมาร หรือกระทั่งก้าวข้ามขีดจำกัดความรู้ความเข้าใจของเขาที่มีต่อวัสดุเทพชั้นยอดไปแล้ว!