เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 18 - หยางเหมยเหงื่อเย็นชุ่มแผ่นหลัง ต้นหวายโบราณนี้ น่ากลัวกว่าความโกลาหลเสียอีก
สายตาของผู้อาวุโสหยางเหมยแข็งกร้าวขึ้นทันที แสงเทพแห่งความโกลาหลสาดประกาย
เขาไม่ลังเลอีกต่อไป
บนปลายนิ้ว ร่องรอยมรรคาแห่งมิติที่เข้มข้นถึงขีดสุดไหลเวียนอย่างบ้าคลั่ง แทบจะกลายเป็นแสงเทพสีเงินที่จับต้องได้ สะท้อนให้ความโกลาหลโดยรอบเกิดระลอกคลื่นเป็นชั้นๆ
เขาขีดเขียนเบาๆ ไปยังความว่างเปล่าอันเงียบสงัดเบื้องหน้าอย่างดูเหมือนจะทำไปตามใจ
การขีดเขียนนี้ ดูเหมือนจะทำไปอย่างลวกๆ แต่แท้จริงแล้วแฝงไปด้วยความเข้าใจและการใช้กฎแห่งมิติถึงขีดสุดในฐานะเทพอสูรแห่งมิติ เพียงพอที่จะฉีกกระชากโลกใบใหญ่ทั่วไปในพริบตา เปิดช่องทางมิติที่คงอยู่ชั่วนิรันดร์ ตรงสู่แกนกลางของเป้าหมาย
ทว่า ภาพม่านพลังมิติที่น่าจะแตกสลายตามเสียง และกระแสปราณความโกลาหลที่ไหลทะลักกลับเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง กลับไม่ปรากฏให้เห็น
ปลายนิ้วของเขา สัมผัสกับกำแพงเทพที่ไร้รูปร่าง ไร้สสาร แต่กลับแข็งแกร่งทำลายไม่ได้ ราวกับหล่อหลอมจากเหล็กเทพแห่งความโกลาหล