เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17 - อายุขัย 5 พันล้านปีเข้าบัญชี หวายอิน มหายานขั้นปลาย พอให้หลับสบายได้ละมั้ง
การดับสูญอย่างเงียบเชียบของเทพอสูรสัตว์ยักษ์ตนนั้น ราวกับโยนก้อนน้ำแข็งอายุนับหมื่นปีลงในกระทะน้ำมันที่เดือดพล่าน แม้การเข่นฆ่าในใจกลางสนามรบจะยังคงดุเดือด แต่ในใจของเหล่าเทพอสูรที่อยู่ใกล้บริเวณนี้ กลับเกิดความหนาวเหน็บและคลื่นลมแรงที่ยากจะพรรณนา
"ซี๊ด เมื่อกี้มารหมีภูเขาเถื่อนตนนั้น ก็หายไปแบบนี้เลยเหรอ"
เทพอสูรเงาตนหนึ่งที่โชคดีได้เห็นเหตุการณ์บางส่วน หลบอยู่หลังกระแสปั่นป่วนแห่งความโกลาหลที่บิดเบี้ยว แม้แต่วิญญาณเทพก็ยังสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
"ไม่ใช่แค่หายไป แต่ไม่มีแม้แต่ต้นกำเนิดหลุดรอดออกมาสักนิด เหมือนถูกปากที่มองไม่เห็นฮุบเข้าไปคำเดียวเลย"
เทพอสูรผมงูอีกตนที่อยู่ข้างๆ เสียงแหบพร่า ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด
"พื้นที่ตรงนั้นห้ามเข้าใกล้เด็ดขาด นั่นมันสุสานเทพอสูรของแท้"