เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 15 - เทพอสูรตัวสั่น: ต้นไม้นั่นแค่หาวเบาๆ ข้าก็แทบจะเสียสติ!
เจ้าของกลิ่นอายนั้น ในที่สุดก็เผยรูปลักษณ์ออกมา
ร่างหนึ่งค่อยๆ เดินออกมาจากส่วนลึกของความโกลาหลอันไร้ขอบเขต จังหวะการก้าวเดินนั้นไม่ช้าไม่เร็ว ทว่าทุกก้าวที่ย่างเหยียบ กลับมีเสียงแห่งมรรคาดังก้องตามมา กระแสลมแห่งความโกลาหลแยกออกเองโดยอัตโนมัติ เพื่อเปิดทางให้
รอบกายของเขาไม่มีนิมิตสั่นสะเทือนฟ้าดินใดๆ มีเพียงชุดคลุมนักพรตสีเทาเรียบง่าย ใบหน้าดูเก่าแก่โบราณ ยามที่ดวงตาเปิดหรือปิด ราวกับมีดวงดาวนับร้อยล้านดวงเกิดและดับ จักรวาลหมุนเวียน เขาคือผู้กุมมรรคาแห่งกาลเวลา มีความไวต่อสถานที่ผิดปกติในความโกลาหลที่อยู่เหนือกาลเวลาและแฝงด้วยกลิ่นอายโบราณกาลเป็นอย่างยิ่ง ข่าวลือเรื่อง "เขตหวงห้ามแห่งการหลับใหล" และความตายด้านที่ดูเหมือนจะแช่แข็งกาลเวลา ซ้ำยังทำให้มรรคาแห่งกาลเวลาของเขารู้สึกสั่นไหวที่แผ่ออกมาอย่างเลือนรางจากที่นั่น ได้ดึงดูดความสนใจของเขาอย่างมากมานานแล้ว
"นั่นคือ... จอมมารหมื่นกัลป์!"