เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 14 - อาณาเขตแห่งการหลับใหลสยบทุกสรรพสิ่ง! เทพอสูร: หนีเร็ว ที่นี่มีตัวตนอันน่าสะพรึงกลัว!
หลังจากเสียง "เพียะ" ที่สั่นสะเทือนฟ้าดินนั้น ความเงียบสงัดบริเวณริมขอบสนามรบ กลับทำให้รู้สึกใจสั่นยิ่งกว่าเสียงอึกทึกครึกโครมใดๆ เสียอีก
จิตวิญญาณต้นไม้อันใหญ่โตของหวายอิน ขมวด "คิ้ว" ที่ไม่มีอยู่จริงเบาๆ ในความฝันที่ตื้นเขิน การกระทำก่อนหน้านี้ เหมือนจะปัดกวาดพวกแมลงที่น่ารำคาญไปแล้ว แต่รอบๆ ตัวยังคงมีเสียง "หึ่งๆ" เบาๆ ที่น่ารำคาญใจอยู่ ราวกับฝูงยุงในคืนฤดูร้อนที่ทำให้เขานอนไม่หลับ
"น่ารำคาญจัง... ยังไม่จบไม่สิ้นอีกใช่ไหม?" ความคิดที่เลือนรางและแฝงไปด้วยความหงุดหงิดอย่างรุนแรง กระเพื่อมอยู่บนผิวน้ำแห่งจิตใต้สำนึกของเขาอย่างไม่หยุดหย่อน
[ระบบหล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง] ราวกับรับรู้ถึงความไม่พอใจอย่างขีดสุดของโฮสต์ที่มีต่อสภาพแวดล้อมในการนอน จึงเริ่มทำงานอย่างเงียบๆ นี่ไม่ใช่การโจมตีโดยตรง แต่เป็นปฏิกิริยาตอบสนองและปรับสมดุลตามสัญชาตญาณ เพื่อสร้างสภาพแวดล้อมในการนอนที่สมบูรณ์แบบที่สุดต่างหาก