บทที่ 27: ตัวภัยพิบัติก็คือตัวภัยพิบัติ คนก็คือคน

บทที่ 27: ตัวภัยพิบัติก็คือตัวภัยพิบัติ คนก็คือคน

....

ชุมชนกลางเมืองต้าชาง

หน้าบ้านตระกูลหลิว

ไป๋หลี่โจวจุดบุหรี่หนึ่งมวน พิงอยู่ข้างสิงโตหินหน้าประตู พลางพ่นควันโขมง

เขาหลุบตาลง สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก

ตอนนั้นเอง สวีเชวี่ยก็วิ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็วสูง

แต่ทันทีที่เขากำลังจะเข้าไปในบ้าน ก็ถูกไป๋หลี่โจวขวางไว้

“อย่าเข้าไปเลย ข้างในไม่เหลืออะไรแล้ว ฉันติดต่อญาติของตระกูลหลิวให้มาจัดการศพที่ขาดวิ่นแล้ว”

“อีกอย่าง....นายกับหลิวขุยเป็นเพื่อนสนิทกันใช่ไหม?”