กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 112 ความคับข้องใจของคุณก็คือความคับข้องใจของผม
หัวข้อสนทนาดูกลนกลับมาที่เดิมอีกครั้ง แต่กู้เหวินฉีรู้ว่าเจี่ยนเหอหมายความว่าอย่างไร
ริมฝีปากบางเฉียบของเขาเม้มเข้าหากันเล็กน้อย “ผมเป็นสุนัขพันธุ์เท็ดดีหรือไง เห็นผู้หญิงเป็นไม่ได้ต้องพุ่งเข้าหาเลยหรือ?”
“ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นเสียหน่อย”
เห็นเขาร้อนรน เจี่ยนเหอจึงเอื้อมมือไปบีบแขนเขาเบา ๆ เพื่อเป็นการเตือน “ถึงอย่างไรคุณกับเสิ่นจือเวยก็โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ตอนเด็ก ๆ พวกคุณไม่เคยเล่นด้วยกันเลยหรือ? ป้าหมิงเอ็นดูเธอมาก ฉันดูออกนะ”
“ประการแรก เธอเด็กกว่าผมมาก พวกเราเล่นด้วยกันไม่ได้หรอก”
กู้เหวินฉีตีหน้าขรึม “ประการที่สอง แม่ผมเอ็นดูเธอจริง ๆ เอ็นดูเสียจนผมคิดว่าตัวเองเป็นเด็กที่เก็บมาเลี้ยงเสียอีก”