เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 164 - ข่าวคราวของหลี่โจว
เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เวลาก็ล่วงเลยมาจนถึงสี่ห้าโมงเย็นแล้ว จ้าวตงชวนยืดตัวขึ้น บิดกายคลายความเมื่อยล้า แล้วจึงเดินออกจากสวนสาธารณะ
เนื่องจากข้อจำกัดด้านเวลาของกำไลเทเลพอร์ต การเทเลพอร์ตครั้งต่อไปต้องรออีกห้าวัน ดังนั้นในช่วงหลายวันนี้เขาจึงทำได้เพียงพักอาศัยอยู่ในเมืองหลวงต่อไป
"จะไปไหนดีล่ะเนี่ย"
ด้วยความเบื่อหน่าย เขาจึงล้วงมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋าเสื้อ แล้วเดินทอดน่องไปตามท้องถนนอย่างไร้จุดหมาย
โดยไม่รู้ตัว เขาก็เดินมาหยุดอยู่หน้าประตูโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง
เมื่อมองดูผู้คนที่เดินเข้าออกโรงพยาบาลกันขวักไขว่ จ้าวตงชวนก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ ไม่ว่าจะในยุคนี้หรือในอนาคต กิจการของโรงพยาบาลย่อมคึกคักที่สุดเสมอ และไม่เคยขาดแคลนลูกค้าเลยจริงๆ