เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 162 - ผู้คิดจะหลอกผู้อื่น ย่อมถูกผู้อื่นตลบหลัง
"จะไปไหน ฉันบอกให้แกไปได้แล้วหรือไง" จ้าวตงชวนตวาดเสียงกร้าว
"อะไรวะ ข้าอุตส่าห์ยอมปล่อยแกไปแล้วนะ อยากโดนซ้อมนักใช่ไหม"
โทสะพลันปะทุขึ้นในใจของชายผู้นั้น เขากำหมัดใหญ่เท่าหม้อดินเดินปรี่เข้ามา หมายจะเหวี่ยงกำปั้นซัดจ้าวตงชวนให้หมอบลงไปกองกับพื้นแล้วค่อยวิ่งหนี เขามั่นใจว่าพละกำลังของตนเองมีมากพอจะสยบไอ้หนุ่มตรงหน้านี้ได้สบาย
ทว่ายังไม่ทันที่หมัดของเขาจะฟาดลงมา ภาพเบื้องหน้าก็พลันพร่ามัว ร่างของเขากลับถูกแรงมหาศาลที่จู่โจมเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยซัดกระเด็นลอยไปกระแทกพื้นอย่างจัง
เขากุมหน้าอกที่ปวดร้าวอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดเสียดแทงจนไม่อาจเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้แม้แต่น้อย
เขาพยายามตะเกียกตะกายจะลุกขึ้นยืน แต่แล้วก็ล้มพับลงไปอย่างสิ้นเรี่ยวแรง
"แก แก"