กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 156 - ฝุ่นคลายควันจาง
"ใช่แล้ว พวกมันไปกันหมดแล้ว น้องฮั่น ในที่สุดนายก็โผล่หัวออกมาได้สักที เมื่อครู่นี้พวกเราตั้งหลายคนกลับไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่านายไปมุดหัวหลบอยู่ที่ไหน"
หลี่ต้าต่านเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์
"พวกคุณต่างก็มีมีดมีปืนอยู่ในมือ ส่วนผมมือเปล่าไร้อาวุธ ก็ทำได้แค่วิ่งหาที่หลบเท่านั้นแหละครับ"
จ้าวตงชวนผายมือทั้งสองข้างออก พลางตอบกลับเรียบๆ
เมื่อหลี่ต้าต่านได้ยินเช่นนั้น พอลองคิดดูก็เห็นว่าสมเหตุสมผล ในสถานการณ์บ้าคลั่งแบบนั้น พ่อค้าทำมาหากินสุจริตทั่วไปคงขวัญหนีดีฝ่อไปนานแล้ว การที่จ้าวตงชวนคนนี้ยังมีชีวิตรอดปลอดภัยครบสามสิบสองมายืนคุยกับเขาตรงนี้ได้ ก็นับว่ายอดเยี่ยมเกินคาดแล้ว