เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 173 - ราชาแห่งขุนเขา
ยามบ่าย ดวงตะวันแผดแสงร้อนแรงเจิดจ้า
"อาเหอ แม่ไปช่วยงานก่อนนะ... ม่านเหลียง ม่านอิ๋น ถ้าพวกเจ้าสองคนว่างไม่มีอะไรทำ ก็ตามแม่ไปด้วยกันสิ"
เพิ่งจะกินข้าวเสร็จ หวังกุ้ยเซียงก็ร้อนรนอยากจะออกจากบ้านแล้ว
นางคิดว่าบุตรชายคนเล็กยังไม่กลับมาจากหมู่บ้านตระกูลหวัง วันนี้คงยังไม่ได้สอนหนังสือกระมัง มิสู้พาหลานชายทั้งสองคนไปทำความรู้จักผู้คนในหมู่บ้าน ถือโอกาสไปช่วยงานด้วยเสียเลย
"ได้เลยขอรับ ท่านป้า!"
"พวกเราไปด้วยขอรับ!"
สองพี่น้องม่านเหลียงและหม่านอิ๋นรีบลุกขึ้นเดินตามทันที อย่างไรเสียอยู่บ้านว่างๆ ก็ไม่มีอะไรทำ สู้ขยับแข้งขยับขาออกไปข้างนอก ทั้งยังได้รู้จักคนในหมู่บ้านมากขึ้นด้วย
"งั้นพวกเราไปกันเถอะนะ!"
หวังกุ้ยเซียงยิ้มแย้มเบิกบานใจพาหลานชายทั้งสองก้าวออกจากประตู ตลอดทางยังส่งเสียงเจื้อยแจ๋วแนะนำบ้านเรือนแต่ละครอบครัวในหมู่บ้านให้พวกเขาฟัง