เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 161 - ภัยแฝงเร้น
ดึกสงัดแล้ว คนในครอบครัวต่างแยกย้ายกลับเข้าห้องของตนเพื่อพักผ่อน
เรื่องราวในค่ำคืนนี้มหัศจรรย์พันลึกเกินไป หลายคนนอนอยู่บนเตียง เกรงว่าคงต้องพลิกตัวไปมาอยู่นานกว่าจะข่มตาหลับลงได้
ซูเหอล้างหน้าบ้วนปากเสร็จก็กลับเข้ามาในห้อง เซียวเจิงนั่งรออยู่ที่ริมเตียงเรียบร้อยแล้ว
ในมือของเขายังคงกุมหินหยกสีเขียวอมขาวก้อนนั้นไว้ พลางยกขึ้นส่องดูกับแสงตะเกียงน้ำมัน จากนั้นจึงวางลงบนตู้เตี้ยข้างหัวเตียง
เขานึกไตร่ตรองในใจเงียบๆ ว่า รอถึงวันหยุดพักคราวหน้า จะนำหินหยกก้อนนี้ไปเจียระไน ทำเป็นเครื่องประดับให้ภรรยาของตนสวมใส่
ซูเหอปีนขึ้นเตียง มุดตัวเข้าไปในผ้าห่ม แล้วถอนหายใจออกมาอย่างสบายอกสบายใจ
"วันนี้ช่างวุ่นวายเหน็ดเหนื่อยเสียจริง"
เซียวเจิงเป่าดับตะเกียงน้ำมัน ล้มตัวลงนอน แล้วดึงนางเข้ามาไว้ในอ้อมอก
ทันใดนั้น ซูเหอนึกถึงความสงสัยในใจเมื่อตอนกินอาหารค่ำขึ้นมาได้ จึงพลิกตัวขึ้นไปกดทับบนร่างของเขา สองมือยันแผงอกอันกำยำของเขาเอาไว้