เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 160 - ค่ำคืนอันมหัศจรรย์
หลังจากใส่ยาพันแผลให้หมีดำใหญ่เสร็จเรียบร้อยแล้ว เซียวจวิ้นก็เป็นคนแรกที่รวบรวมความกล้าขยับเข้าไปใกล้
"พี่สะใภ้ ข้าลูบมันได้หรือไม่ขอรับ"
"ได้สิ เบามือหน่อยนะ อย่าไปโดนแผลมันเข้าล่ะ" ซูเหอยิ้มพลางส่งสัญญาณ
ยามนี้หมีดำใหญ่นั่งอยู่ข้างห้องโถง แผ่นหลังพิงกำแพงเอาไว้
เซียวจวิ้นยื่นมือออกไปอย่างระมัดระวัง ลองแตะท่อนแขนหน้าของหมีดำใหญ่ดูเชิง
หมีดำใหญ่ก้มหน้ามองเขาแวบหนึ่งโดยไร้ปฏิกิริยาใดๆ มันยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติงดั่งขุนเขาไท่ซาน
เมื่อเห็นเช่นนั้น เซียวจวิ้นก็ยิ่งใจกล้ามากขึ้น เขาทาบฝ่ามือลงไปทั้งมือแล้วลูบขนหนาหยาบกร้านของมัน
"ฮู ขนแข็งจริงเชียว เหมือนเชือกป่านเส้นโตเลย"
เขาลูบอุ้งเท้าของหมีดำใหญ่อีกครั้ง อุ้งเท้านั้นใหญ่กว่าใบหน้าของเขาเสียอีก เล็บทั้งดำทั้งมันวาว ราวกับมีดดาบโค้งห้าเล่ม