กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 109 - กิจการบ้านสกุลเฉิ่นซบเซา
“มัวเหม่ออะไรอยู่ล่ะ กินสิ นานๆ จะได้มาสักที ไม่ต้องเกรงใจกันหรอก” ซูเหอยกตะเกียบขึ้นพลางส่งสัญญาณ
เซียวเจิงก็เอ่ยปากขึ้นเช่นกัน “กินเถอะ”
เมื่อเห็นดังนั้น สองพี่น้องจึงค่อยหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบเนื้อแกะชิ้นหนึ่งเข้าปากอย่างระมัดระวัง
“อร่อยจัง!” เซียวเยว่หรี่ตาลงด้วยความสุขล้นปรี่
เซียวจวิ้นก็ผงกศีรษะรัวเร็ว ก้มหน้าก้มตากินอย่างเอาเป็นเอาตาย
อย่าว่าแต่สองพี่น้องเลย แม้กระทั่งซูเหอกับเซียวเจิงเอง เมื่อหยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วก็แทบไม่ได้วางลงอีก
ปริมาณการกินของทั้งสองคนยิ่งกินยิ่งจุ เผชิญหน้ากับอาหารโอชารสอันอุดมสมบูรณ์เช่นนี้ ต่างก็ลงมือกวาดกินอย่างเอร็ดอร่อยจนเกลี้ยงชาม
**
ในเวลาเดียวกัน ที่อีกฟากหนึ่งของตลาด