เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 87 - ดอกไม้กำมะหยี่โฉมใหม่
"ใช่แบบนี้หรือไม่... เหมือนยามฟ้าเพิ่งสาง ขอบฟ้ามีสีสลัวหมอกหม่นเช่นนั้นใช่ไหม"
หวังกุ้ยเซียงฟังแล้วยังมึนงงอยู่บ้าง สายตาของนางทอดมองไปยังริ้วเมฆแดนไกล พลันบังเกิดความรู้สึกรู้แจ้งขึ้นมา
"ถูกต้อง! ท่านแม่เปรียบเปรยได้ตรงจุดยิ่งนัก"
ได้ยินคำเปรียบเปรยนี้ ซูเหอจึงผงกศีรษะเอ่ยชม
"มิใช่เพียงเท่านั้น พวกเรายังทำเป็นสีไล่ระดับได้ด้วย นั่นคือโคนกลีบดอกไม้ใช้สีอ่อน ส่วนปลายกลีบใช้สีเข้ม ให้แลดูเป็นธรรมชาติประดุจดอกไม้จริง"
"ยามนี้ดอกไม้กำมะหยี่ที่มีขายตามท้องตลาดล้วนเป็นสีเดียวตลอดทั้งดอก พวกเราสามารถคิดค้นสิ่งใหม่ ทำเป็นไล่สองสีหรือสามสี เพียงมองแวบเดียวก็ดึงดูดสายตาคนได้แล้ว!"
เซียวเยว่ฟังจนเคลิบเคลิ้ม แววตาค่อยๆ เปล่งประกายขึ้นมา
"นอกจากความแปลกใหม่เรื่องสีแล้ว ด้านรูปทรงก็ทำได้เช่นกัน"