เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 351 ข้าใคร่ขี่สายลมหวนคืน เกรงเพียงหอหยกวิมานแก้ว
ปลายฤดูสารทหนาวเย็น แสงจันทร์พร่าเลือน
เซี่ยชิงเสวียนเอนกายพิงลำต้นไม้ เงยหน้ามองจันทร์ด้วยท่าทีเกียจคร้าน มุมปากประดับรอยยิ้มบาง ทว่าในดวงตากลับไร้แววยิ้ม
เมื่อครู่เขาพูดเสียยืดยาว เกลี้ยกล่อมให้เว่ยจิ่นอวี๋ไปเกี้ยวพาซูเหยียนชิง แต่กลับถูกปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
“คำพูดของเจ้า ข้าไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว คุณหนูซู...เดิมทีก็มิได้ชอบข้า นางเพียงใช้ข้าเป็นข้ออ้างเพื่อปฏิเสธศิษย์พี่ของนาง”
“ข้าไม่ได้โง่ อย่าคิดใช้ข้าเป็นเครื่องมือ”
เซี่ยชิงเสวียนขมวดคิ้ว น้ำเสียงเจือความจนใจอยู่เล็กน้อย “เจ้าไม่เชื่อก็ช่าง อย่างมากข้าก็ลงมือเอง”
“ตามใจเจ้า” เว่ยจิ่นอวี๋สะบัดแขนเสื้อเดินจากไป
เซี่ยชิงเสวียนมิได้ขัดขวาง กลับมองแผ่นหลังของเว่ยจิ่นอวี๋ที่เดินจากไปอย่างเงียบงัน พร้อมรอยยิ้มเย้าเยาะ