เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 400
เมื่อจอมทัพแห่งราชรัฐซีหยางเดินทางมาถึงเมืองหลวงของนครราชาหนิงลู่ด้วยใบหน้ามืดครึ้มราวกับเมฆดำปกคลุมเมือง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้เขาโกรธจนแทบคลั่ง
เห็นได้ชัดว่านครราชาหนิงลู่สูญเสียดินแดนไปแล้วกว่าครึ่ง
"พวกเจ้าเป็นพวกไร้ความสามารถกันหรืออย่างไร!"
"อย่างน้อยก็เป็นขุมกำลังระดับนครราชาแท้ ๆ แต่กลับสูญเสียดินแดนไปกว่าครึ่งอย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้!"
จอมทัพเบิกตากว้างด้วยความโกรธ ก่อนตะโกนคำรามเสียงดัง
เสียงของเขาดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่าข้างหูทุกคน แฝงไว้ด้วยความดูแคลนอย่างเต็มเปี่ยม
เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและบู๊ของนครราชาหนิงลู่ แม้จะรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่งเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่บนใบหน้ากลับไม่กล้าแสดงความขัดเคืองแม้แต่น้อย
พวกเขาก้มหน้าลง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทว่าในใจกลับแอบบริภาษว่า "เจ้าเองก็ไร้ความสามารถไม่ใช่หรือ คลังดินปืนถูกศัตรูระเบิดไปแล้ว ยังมีหน้ามาต่อว่าพวกเราอีก"
ทั้งสองฝ่ายต่างดูแคลนกันอยู่ในใจ แต่ก็จำต้องร่วมมือกันเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง