เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 294
ไป๋ฉี่นำทัพยอดฝีมือด้วยตนเอง มุ่งหน้าไปยังเมืองเสวี่ยม่านอย่างรวดเร็ว
เส้นทางที่พวกเขาต้องเดินทางนั้นยาวไกล บนทุ่งรกร้างเบื้องหลังมีเพียงรอยเท้าและรอยกีบม้าทิ้งไว้เท่านั้น
ท่ามกลางสายลมหนาวเหน็บ เกราะเหล็กของเหล่าทหารสะท้อนประกายเย็นเยียบ เผยให้เห็นถึงความมุ่งมั่นอันไม่อาจหยุดยั้ง
เมื่อเวลาผ่านไป ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงบริเวณใกล้เมืองเสวี่ยม่าน ทว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ไป๋ฉี่ขมวดคิ้วแน่น
ประตูเมืองอันสูงตระหง่านกลับเปิดอ้ากว้าง ราวกับกำลังบอกเล่าความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นภายในเมืองอย่างเงียบงัน
ไป๋ฉี่มองประตูเมืองที่เปิดอยู่ด้วยความสงสัย ความฉงนสนเท่ห์พลันผุดขึ้นในใจอย่างรุนแรง
เขาไม่ได้บุ่มบ่ามนำทัพบุกเข้าไป เพราะอย่างที่กล่าวกันว่า เมื่อมีเรื่องผิดปกติ ย่อมต้องมีสิ่งแปลกปลอมซ่อนอยู่เบื้องหลัง