เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 183
"อย่าตื่นตระหนก ทุกคนอย่าตื่นตระหนก!"
แม่ทัพแห่งเมืองติงซานเปล่งเสียงดังกังวานราวระฆังใหญ่ เสียงนั้นทะลุผ่านความหวาดกลัวและความโกลาหลในใจเหล่าทหาร ค่อย ๆ ปลอบประโลมจิตใจที่กำลังว้าวุ่นของทุกคน
ภายใต้คำปลอบโยนอันสุขุมหนักแน่นของแม่ทัพผู้นี้ ความตื่นตระหนกที่เดิมถาโถมราวคลื่นทะเลก็ค่อย ๆ สงบลง
กองทัพใหญ่เปรียบเสมือนไม้ต้นเล็กท่ามกลางพายุคลั่ง เมื่อได้รับการปลอบประโลมจากแม่ทัพ ก็เริ่มยืนหยัดได้อย่างมั่นคงทีละน้อย
เหล่าทหารลอบคิดในใจว่า ก้อนหินยักษ์ที่กลิ้งลงมาจากยอดเขานั้นมีจำนวนจำกัด เป็นเพียงการดิ้นรนเฮือกสุดท้ายของศัตรู ยากจะสร้างความเสียหายถึงชีวิตแก่กองทัพอันเกรียงไกรของพวกเขาได้
เป็นเช่นนั้นจริง ๆ หลังจากก้อนหินยักษ์ส่งเสียงสนั่นอยู่พักหนึ่ง มันก็เงียบสงัดลงราวกับสัตว์ร้ายที่สิ้นเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย เหลือเพียงเสียงสะท้อนที่ก้องอยู่ในหุบเขา กับเสียงลมหายใจของเหล่าทหารที่ค่อย ๆ กลับมาสม่ำเสมอ